LOADING

Follow me

Η Αντιγόνη βλέπει τον κόσμο από χαμηλά
26/04/2016|KEIMENA

Η Αντιγόνη βλέπει τον κόσμο από χαμηλά

Η Αντιγόνη βλέπει τον κόσμο από χαμηλά

Η Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά βίωσε τις δυσκολίες του κινητικού περιορισμού και ξεσπάθωσε σε ένα πληκτρολόγιο.


 

Από μικρή ήμουν ατίθαση. Όχι με την απόλυτη έννοια της λέξης αφού δεν θα με έβρισκε κανείς να καβαλάω σανίδες και δίτροχα αλλά είχα πάντα τη διάθεση για μουσικές περιπλανήσεις. Να τρέχω μόνη μου σε φεστιβάλ, συναυλίες, μακρινές πόλεις του εξωτερικού, γενικά να μη βάζω κώλο κάτω. Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να φανταστώ τον εαυτό μου να παρακολουθεί μία συναυλία από καρέκλα.

Μια φορά που είχα βρεθεί στο Λονδίνο για να παρακολουθήσω μία δημοσιογραφική πριβέ συναυλία της Kylie Minogue στο Hammersmith Apollo,  θυμάμαι ότι για ώρα είχε σκαλώσει το βλέμμα μου στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα που ήταν περιορισμένοι μέσα σε έναν ειδικό χώρο στο πίσω μέρος της αίθουσας, καθισμένοι στα καροτσάκια τους. Δεν ήταν λίγοι. Μπροστά τους όλοι οι άλλοι, εμπόδιζαν την ορατότητά τους και χόρευαν χωρίς καμία συναίσθηση της κατάστασης. Ένιωσα άβολα και αυτομάτως έκανα την πρώτη εγωιστική σκέψη που κάνουν όλοι σε αντίστοιχες περιπτώσεις: “Ας μη μου τύχει ποτέ κάτι που θα με περιορίζει έτσι. Δεν έλεγα κάτι άλλο καλύτερα;

Ο χρόνος λοιπόν είναι ο μεγαλύτερος τραμπούκος που υπάρχει, απ’ όπου και αν το πιάσουμε. Από τη μία μας ωριμάζει και από την άλλη μας ξεζουμίζει. Δέκα χρόνια μετά από εκείνο το άβολο βράδυ στο Χάμερσμιθ, αναγκάστηκα να βιώσω αυτό που τόσο ήθελα να αποφύγω. Στις αρχές του καλοκαιριού, από μία απρόσεκτη κίνηση, έκανα ζημιά στο γόνατό μου η οποία επιδεινώθηκε όσο δεν πήγαινα να το κοιτάξω, με αποτέλεσμα να βρεθώ με ρήξη εσωμηνίσκου η οποία θεραπεύεται μόνο με επέμβαση. Την ημέρα που έγινε το τελικό κρακ στο γόνατο, έπαιζαν τα “Διάφανα Κρίνα” στην Τεχνόπολη. Μία συναυλία που περίμενα χρόνια να συμβεί. Δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να μην πάω έστω και με πατερίτσες. Και πήγα. Γιατί τέτοια είμαι.

 

015

013

 

Με ειδική επιγονατίδα και αργά βήματα, βρήκα μία γωνίτσα στο πλάι και κάθισα σε ένα πεζούλι. Στην αρχή ήταν υποφερτά μιας και ο κόσμος άργησε να μαζευτεί άρα είχα ορατότητα. Όσο όμως η ώρα περνούσε άρχισα να παρατηρώ περισσότερο τα οπίσθια των μπροστινών μου και λιγότερο όσα συνέβαιναν στη σκηνή, πολύ απλά επειδή δεν μπορούσα. Μετά κρύφτηκαν και τα φώτα από τα χέρια που χτυπούσαν ρυθμικά παλαμάκια ψηλά στον αέρα. Ένιωθα να πνίγομαι. Κάπου εκεί άρχισα να καταλαβαίνω όσα βιώνει κάποιος που δεν έχει την επιλογή να σηκωθεί και να χορέψει σε ένα live, να αγκαλιαστεί από χαρά με τους διπλανούς του την ώρα που ακούγεται το αγαπημένο του ρεφραίν, να χαθεί στη μελωδία με τα χέρια απλωμένα στον ουρανό.

Αφήστε με, εγώ γι’ αυτά ζω και τώρα, τι;

Κατάλαβα λοιπόν περισσότερα τις ημέρες που ακολούθησαν και τα νεύρα μου έχουν γίνει κυριολεκτικά κρόσσια. Κρόσσια όμως. Το ανέβασμα και κατέβασμα σκαλιών, είναι πλέον μια απαγορευμένη δραστηριότητα στην καθημερινότητά μου. Όπως και η πολύωρη ορθοστασία και το περπάτημα. Στην τηλεόραση πρέπει να είμαι όρθια γύρω στις δύο ώρες και για να πάω ακόμη και στο περίπτερο πρέπει να περάσω με αργό λίκνισμα χελιού από ένα σωρό λακκούβες, πινακίδες και σκαλάκια. Αν περπατήσω στο δρόμο προσπαθώντας να αποφύγω να κάνω αυτό το πάνω-κάτω στα πεζοδρόμια είτε επειδή με μπλοκάρει ένα δέντρο, είτε επειδή ένας σκύλος έχεσε και κανείς δεν τα μάζεψε, είτε επειδή δέκα άκυροι πάσσαλοι μου κόβουν το δρόμο, οι οδηγοί πάντα αγνοούν το δεμένο πόδι μου και κορνάρουν βρίζοντας ακαταλαβίστικα. Κάτι που κάποτε μου φαινόταν παιχνίδι, τώρα μοιάζει με άθλος του Ηρακλή. Τόσα χρόνια διάβαζα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες και κουνούσα το κεφάλι μου με κατανόηση, στην πραγματικότητα όμως δεν μπορούσα να καταλάβω το μέγεθος του προβλήματος από τη στιγμή που δεν ήταν δικό μου. Τυπική περίπτωση εγωιστικού γουρουνιού δηλαδή.

Ε, λοιπόν, όσο κλισέ και αν ακούγεται, δεν αρκεί η συμπόνοια και το κούνημα του κεφαλιού. Είναι γεγονός ότι τα επίπεδα του τουρισμού στη χώρα μας θα ήταν πολύ ανεβασμένα αν υπήρχαν έστω σωστά πεζοδρόμια σε κάθε γειτονιά. Δεν θα το κάνω δακρύβρεχτο, δεν θα το ποτίσω με δράμα και πόνο αυτό το κείμενο -αν και το να ξεστομίζω τη λέξη πόνος έχει γίνει πλέον η αγαπημένη μου συνήθεια- αλλά εντάξει, ας μην είμαστε τόσο κάφροι. Εγώ τουλάχιστον μετά την επέμβαση θα μπορώ να παρακολουθώ συναυλίες από ψηλά και να ανεβαίνω στο δεύτερο όροφο του σούπερ μάρκετ, σε αντίθεση με πολλούς άλλους που έχουν περιορίσει κάθε τους δραστηριότητα επειδή κανείς δεν μεριμνά γι’ αυτούς.

 

008

 

Και το αστείο τελευταία είναι ότι γύρω μου όλοι τρέχουν. Βλέπεις η νέα μόδα είναι να τρέχεις μαραθώνιους και ημιμαραθώνιους και κάτι λιγότερο από ημιμαραθώνιους και γενικώς να τρέχεις. Να βρίσκεις έναν χορηγό και να τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Τόσα χρόνια τους κορόιδευα όλους αυτούς που έτρεχαν χωρίς λόγο (πίστευα). Τώρα που δεν μπορώ να τρέξω καταλαβαίνω τη σημασία του να μπορείς. Τώρα που δεν μπορώ να τρέξω, θέλω να το κάνω με όλη μου την τρέλα.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο τίτλος θα μπορούσε να είναι και “Τρέξε Αντιγόνη, τρέξε” αλλά τον φυλάω για την ημέρα που θα μπορούμε όλοι μαζί να τρέχουμε στους δρόμους της Αθήνας χωρίς να γλιστράμε σε κακά σκύλων και χωρίς να στουκάρουμε σε άπειρα, στραβά πασσαλάκια πεζοδρομίων.


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο πρώτο free press του FROOT Magazine που κυκλοφορεί στην πόλη. Μπορείς να ξεφυλλίσεις online το περιοδικό εδώ!

no comments
Share

Αντιγόνη Πάντα Χαρβά