LOADING

Follow me

#TheVerySpecialYou 05 / η Νατάσσα
04/07/2016|ΑΝΘΡΩΠΟΙ

#TheVerySpecialYou 05 / η Νατάσσα

#TheVerySpecialYou 05 / η Νατάσσα

Πορτρέτα ανθρώπων που μοιράζονται μια ιστορία μαζί σου και αποδεικνύουν πόσο σημαντική είναι η μοναδικότητά μας.

Βρες το μοναδικό, το special κομμάτι του εαυτού σου, που θα γίνει ένα κομμάτι του παζλ της ζωή μας

05. Νατάσσα Μποφίλιου [interview by @fipsterr / photography by @kingkillsqueen]

 

Τα σχόλια για την εμφάνισή της.

«Στο παρελθόν είχα δεχθεί ρατσιστικά και αρνητικά σχόλια για την εμφάνιση και τα κιλά μου. Δεν ένιωθα ποτέ ότι ήμουν κάτι τόσο διαφορετικό που έπρεπε να συζητηθεί. Προκαλούσε όμως μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι είχα ένα τελείως διαφορετικό προφίλ από αυτό που θα ″έπρεπε″ να έχει μία τραγουδίστρια που τραγουδά το είδος μουσικής που εγώ υπηρετώ. Δεν το καταλάβαινα τότε όλο αυτό, γιατί ήμουν μέσα στην ενέργεια της νεότητας. Γιατί κάποιος να σχολιάζει την εμφάνισή μου, ενώ είμαι τραγουδίστρια; Τα σχόλια αυτά με νευρίαζαν περισσότερο, αλλά δεν με στενοχωρούσαν. Όμως, έτσι έχασα πάρα πολύ χρόνο και ενέργεια προκειμένου να απαντώ σε όλα αυτά με τον δικό μου τρόπο.

Με ρωτούν τώρα συνέχεια: ″Γιατί άλλαξες την εμφάνισή σου; Αδυνάτισες πάρα πολύ″. Οι άνθρωποι αλλάζουν, κανείς δεν μένει ίδιος. Και φυσικά όλη αυτή η αλλαγή έγινε για μένα! Παλιά μπορεί να έλεγε κάποιος: ″Τι μαλλιά είναι αυτά; Και γιατί έχεις παραπάνω κιλά;″ και τώρα κάποιος άλλος μπορεί να πει: ″Γιατί έχασες κιλά; Έγινες μέρος του συστήματος!″. Πάντα υπάρχουν τέτοιου είδους σχόλια, απλώς εγώ έχω επιλέξει να μην αναλώνομαι σε αυτά. Το θεωρώ περιττό. Σημασία έχει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Εγώ πάντοτε ένιωθα καλά!

Το πραγματικό bullying δεν αφορά τη διαφορετικότητα αλλά την προσπάθεια του ανθρώπου να είναι ο εαυτός του. Κακώς συζητάμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι διαφορετικός. Η πραγματική άσκηση πίεσης και bullying είναι στους ανθρώπους που δεν αφήνουν να είναι ο εαυτός τους, το πρόβλημα δηλαδή της αποδοχής. Το πιο φοβερό είναι πως, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάρα πολλές φορές έπρεπε να απολογηθώ και να εξηγήσω το ποια θέλω να είμαι.»

 

Σε τι βαθμό επηρεάζει η «διασημότητα» τον χαρακτήρα της;

«Νομίζω πως, αν διαβάσει κανείς μία συνέντευξη που έδωσα το 2005 και μία που δίνω τώρα, το 2016, θα δει ότι η δημοσιότητα δεν έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα μου. Οι άνθρωποι σαφώς εξελισσόμαστε, προχωράμε και αναθεωρούμε. Πλέον θυμώνω λιγότερο εύκολα και έχω μεγαλύτερη κατανόηση, πράγμα που χρειάζεται χρόνο για να κατακτηθεί. Δεν παίρνω όμως τίποτα πίσω. Χρειαζόταν τότε να θυμώνω, γιατί με βοήθησε να μην νιώθω ντροπή για κάτι που δεν είναι κοινώς αποδεκτό. Κατά κάποιον τρόπο, ο θυμός με τόνωνε, μου έδινε ενέργεια.

Γενικότερα, δεν έχω αλλάξει τις πεποιθήσεις μου επειδή είμαι διάσημη. Το θεωρώ σχεδόν κωμικό αυτό. Αρχικά δεν νιώθω διάσημη! Ανέκαθεν ήμουν δημοφιλής σαν τύπος. Στο σχολείο με ήξεραν, είχα διάφορες δραστηριότητες, ασχολούμουν με τα κοινά, ήμουν στο προεδρείο, κάναμε αποχές… Ποτέ δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να μπαίνω κάπου και να μην χαιρετάω άτομα γύρω μου. Στη γειτονιά μου, το πρώτο πράγμα που κάνω όταν αλλάζω σπίτι –είμαι νομάς, έχω αλλάξει πάρα πολλά σπίτια έως τώρα– είναι να χτυπήσω την πόρτα του διπλανού, να πάω στο μίνι μάρκετ. Το έχω ανάγκη αυτό, για αυτό και δεν κατάλαβα κάποια διαφορά όταν έγινα πιο γνωστή στον κόσμο. Το βρίσκω πολύ αστείο και ″κουφό″ να προσδιορίζεται ένας άνθρωπος από το τι κάνει. Βέβαια, πάμε συχνά σε κάποιο μαγαζί να φάμε και, επειδή είμαι πάντα φωνακλού, έχω κάποιον να με σκουντάει λέγοντας: ″Έλεος, σε κοιτάνε, σε ξέρουν!″. Και που με ξέρουν, τι πειράζει; Τι έγινε; Δεν φοβάμαι να τσαλακώσω την εικόνα μου, δε θεωρώ ότι είμαι κάτι που δεν θα έπρεπε να τσαλακωθεί γιατί δεν παίρνω τον εαυτό μου τόσο πολύ στα σοβαρά.

Το μόνο που με πείραξε στην αρχή σε σχέση με τη δημοσιότητα, είναι ότι δεν μπορούσα να διαχειριστώ τα σχόλια. Χρειάστηκα πολύ χρόνο για να μην θέλω να απαντήσω σε κάθε άνθρωπο που ένιωθα ότι με αδικεί. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που έκλεισα το Twitter. Έλεγα: ″Εσύ, ρε φίλε, πώς μπορείς να έρχεσαι στο προφίλ μου και να μου σχολιάζεις το τάδε και εγώ δεν μπορώ;″. Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι, εντάξει, δεν έγινε και τίποτα.

Αν δε θεωρούσα το Facebook απαραίτητο για να επικοινωνούμε τη δουλειά μας, δε θα το είχα. Το χρησιμοποιώ μόνο αν έχω να γράψω κάτι, το οποίο θεωρώ ότι μπορεί να επηρεάσει τους άλλους προς μία θετική κατεύθυνση. Για παράδειγμα, όταν έγραψα για την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, εξεπλάγην όταν είδα ότι το 80% των σχολίων ήταν αρνητικά, την ίδια στιγμή που ο κόσμος μπορεί να έρθει σε μία συναυλία μας και να δει αγόρια αγκαλιασμένα, κορίτσια να φιλιούνται! Είναι παράξενο ένας άνθρωπος που έχει κάνει like στη σελίδα μου να αισθάνεται περίεργα επειδή εγώ χαίρομαι για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Έπρεπε να τοποθετηθώ, γιατί υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που φοβούνται. Άνθρωποι που περιμένουν ενδεχομένως από κάποιον που η φωνή του ακούγεται πιο δυνατά να πει: ″Ξέρεις κάτι φίλε; Είμαι μαζί σου!″. Και εγώ είχα κάποτε την ίδια ανάγκη με αυτούς.»

 

Τα παιδικά και νεανικά της χρόνια.

«Όταν πήγαινα σχολείο, μου άρεσε πολύ η κλασική μουσική. Όπως καταλαβαίνετε, οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν για αυτό και μου έκαναν πλάκα. Τα γνωστά τραγούδια εκείνης της εποχής τα έμαθα όταν γνώρισα τον Θέμη. Μου άρεσε ο Mozart , άκουγα Θεοδωράκη, Χατζιδάκι. Όταν πήγα πρώτη φορά στο ωδείο, να δώσω δευτέρα κατωτέρα, ένιωσα ότι δεν ήμουν μόνη μου βλέποντας τόσα άλλα παιδιά να αγαπούν το ίδιο είδος μουσικής. Είχα μεγάλη ανάγκη να το δω αυτό.

Σαν παιδί πέρασα υπέροχα, φοβερά χρόνια. Μετά η καθημερινότητά μου ήταν δύσκολη, άρχισε η ζωή μου να είναι αλλιώς. Απαιτούσα πράγματα από τον εαυτό μου που ένας ενήλικος θα κατάφερνε, ενώ ήμουν ακόμα παιδί. Ύστερα, χώρισαν οι γονείς μου. Ένας κόσμος που είχα στο απυρόβλητο, ξαφνικά κλονίστηκε. Μου προκαλούσε μεγάλη θλίψη και ανησυχία το ότι ένιωθα πως έπρεπε να κάνω κάτι για να τον σώσω. Ίσως αυτή η συναισθηματική κατάσταση μου έχει χαρίσει το μεγάλο μου δέσιμο με τους φίλους μου. Βρίσκονταν και αυτοί σε παρόμοιες καταστάσεις και αυτό μας έδεσε πολύ γρήγορα και απόλυτα. Στα 20 ήμουν πολύ ανήσυχη και λυπημένη ταυτόχρονα. Στον τότε εαυτό μου θα έλεγα: ″Όλα αυτά που νιώθεις τώρα ότι δεν μπορείς να αντέξεις και να διαχειριστείς, μην τα παίρνεις τόσο σοβαρά. Θα βρεις τον τρόπο να τα λύσεις μέσα σου καθώς τα χρόνια περνούν.»

 

Η Νατάσσα σήμερα.

«Ένα τραγούδι που χαρακτηρίζει τη Νατάσσα σήμερα, είναι το Με τσιγάρα βαριά. Είναι πολύ προσωπικό, πολύ δικό μου τραγούδι. Το μισό του εαυτού μου είναι πολύ μαύρο, ενώ το άλλο μισό είναι πολύ φωτεινό, κίτρινο! Δεν έχω γκρι, υπάρχουν μόνο άκρα. Με τα χρόνια, περνάω μεγαλύτερες περιόδους στο μαύρο ή στο φως. Το τραγούδι αυτό περιγράφει το σκοτεινό μου εαυτό μαζί με τη δύναμη που παράλληλα έχω.»

 

Η ανάγκη έκφρασης.

«Εξωτερικεύω τις ιδέες μου, είναι τόσο λυτρωτικό αυτό. Δεν με βοήθησε όμως η μουσική. Αν δεν ήταν η μουσική, θα ήταν κάτι άλλο. Πιστεύω πώς είναι θέμα χαρακτήρα. Μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι το τραγούδι είναι ο χώρος μου, δοκίμασα πολλά άλλα πράγματα. Έκανα για χρόνια μέχρι τα 19 μου χορό, μπαλέτο και μοντέρνο. Είμαι σωματική τραγουδίστρια, χρησιμοποιώ πολύ το σώμα μου ενώ τραγουδώ. Αυτό συμβαίνει γιατί το σώμα μου ήταν για χρόνια ο τρόπος που εκφραζόμουν και όχι η φωνή μου. Μετά ήταν το πιάνο, η μουσική. Εκφραζόμουν γράφοντας και παίζοντας. Πέρασα πολλά για να μου αποκαλυφθεί ότι ο απόλυτος τρόπος έκφρασης για μένα είναι η μουσική.

Πλέον νιώθω ολοκληρωμένη με το τραγούδι. Άργησα να αισθανθώ έτσι, γιατί δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Μέχρι το 2011 έμπαινα στα ταξί και, όταν με ρωτούσαν τι δουλειά κάνω, έλεγα: ″Σπουδάζω Πολιτικές Επιστήμες και ασχολούμαι με τη μουσική.″ Άρχισα να καταλαβαίνω ότι είμαι τραγουδίστρια μόλις γνώρισα τη manager μου. Εκεί σκέφτηκα ότι, για να αντέχω να δουλεύω, να ταξιδεύω, να δυσκολεύομαι, αυτό το πράγμα είναι η ζωή μου!»

 

12565447_1712443338999864_6847095955028797078_n

no comments
Share

The Very Special You