LOADING

Follow me

Τελικά, είμαστε οι επιλογές μας
29/03/2017|KEIMENA

Τελικά, είμαστε οι επιλογές μας

Τελικά, είμαστε οι επιλογές μας

«Ξύπνησα ένα βράδυ και είπα ρε γαμώτο, δεν μου αρέσει η ζωή μου έτσι. Θέλω να αλλάξω και να δοκιμαστώ. Τουλάχιστον ας προσπαθήσω κι όπου με βγάλει.»

Είμαστε οι επιλογές μας τελικά; Τι πρέπει να κάνει κανείς όταν εκείνα που προσδοκά γλιστρούν απαλά και θρυμματίζονται, αφήνοντας την παλιά τους αίγλη να γυαλίζει στην σκόνη που έχει αφήσει; Όταν αυτά που επιθυμούμε μας προσπερνούν και δημιουργούν τεράστιες κενές μαύρες τρύπες;

Άλλοτε, η προσπάθεια επούλωσής τους γίνεται ένας μανιώδης αγώνας και άλλοτε, πάλι, το ρίσκο της βουτιάς στο κενό μοιάζει τρομερά επικίνδυνο αλλά και ελπιδοφόρο. Μια ελπίδα που μας καθιστά ενεργά και δρώντα πλάσματα, ανιχνευτές σε μια αέναη νυχτερινή βόλτα, όταν όλα θα είναι ήσυχα.

Ποιο το επόμενο βήμα μετά την όποια απογοήτευση;

Είναι άραγε όλα τυχαία, προγραμματισμένα ή απλά είναι εκείνα που δεν θελήσαμε αρκετά; Είναι η αποδοχή της όποιας ήττας πράξη επαναστατική; Γιατί θα πρέπει να αφιερώνουμε τόσο χρόνο στο γιατί και πως θα σηκωθούμε και θα συνεχίσουμε το παιχνίδι μας παρέα με τους φίλους μας; Στο ταξίδι αυτό είναι δυνατόν να μπορέσουμε να αποκαλύψουμε πρώτα σε μας και ύστερα στους υπόλοιπους ανθρώπους τον αληθινό μας εαυτό; Εκείνον που ίσως, να μην ταιριάζει με τις νόρμες και τα πρέπει  της κοινωνίας ή και της εποχής στην οποία τυγχάνει να είμαστε καλεσμένοι. Πόσο εύκολο είναι να παραμένουμε παρατηρητές όλων εκείνων που θα θέλαμε να είμαστε; Είναι κοντά άραγε η στιγμή που θα μάθουμε να ζούμε κι όχι απλά να επιβιώνουμε την κάθε μέρα; Και αν ναι, πως θα καταλάβουμε ποιος θα δώσει το σήμα και τι θα χρειαστεί να θυσιάσουμε; Την άδεια θα μας την δώσει ο αγαπημένος μας εαυτός; Πόσο εύκολο της συνήθειας τα δεσμά να υπερκεράσουμε και όχι σαν άλλοι παρά εμείς να ξεκινήσουμε την κάθε στιγμή να επαινούμε; Συμβουλές και γιατροσόφια πολλά αλλά τελικά είναι αρκετά για να εννοήσουν την ανάγκη μας; Το άλγος που μια απόρριψη μας γεννά, ποια λόγια είναι ικανά να την εξαφανίσουν; Κι άραγε είναι αυτό το ζητούμενο; Τι ζητάς άραγε ξέρεις αλήθεια; Σε ρωτώ μονάχα γιατί, η βουή του κόσμου είναι πειστικός αλλά όχι και τόσο καλός σύμβουλος.

Το καλύτερο φινάλε είναι στην αγκαλιά ενός βιβλίου, όχι για να βρεις τις απαντήσεις, αλλά για να καταπιαστείς με νέες ερωτήσεις. Και κάπου στην διαδρομή θα δεις πως οι ερωτήσεις είναι εκείνες που έχουν την ιδιότητα να σε μαγεύουν και να θες να τις μοιραστείς και με άλλους, γιατί τις απαντήσεις είναι εύκολο να τις βρεις… έχουν κουλουριαστεί κάπου μέσα σου.

 

Υ.Γ

Έκπληκτη αφουγκράστηκα στης σιωπής τη λήθη

την μικρή μου γιγάντια ύπαρξη

τόλμησα τις κόρες μου να κινήσω

αριστερά και δεξιά

και μετά πάνω κάτω

και μετά όλα μαζί και γρήγορα

μέχρι που η ζάλη με αγκάλιασε

και καθάρια την όψη είδα

με θυμικό στραπατσαρισμένο

και μειδίαμα πονηρό

σαν κάτι να ενόησα

τόσο συμπαντικό

που πράξη στο μυαλό μου

αδυνατώ να φανταστώ

κι εσένα αναγνώστη ερωτώ

αν στης τελείας την εορτή

μια παύλα μου χωρεί


Φιλί,

Χριστίνα

no comments
Share

Χρίστινα Αζοπούλου