LOADING

Follow me

Ο Μιχάλης Δέλτα έχει τη δύναμη
01/06/2016|ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Ο Μιχάλης Δέλτα έχει τη δύναμη

Ο Μιχάλης Δέλτα έχει τη δύναμη

«Η κινητήριος δύναμή μου είναι το ότι έχω πάψει να ενδιαφέρομαι για τη δύναμη. Γιατί πλέον είμαι η δύναμη»

O Μιχάλης Δέλτα είναι πολύ επιλεκτικός στις εμφανίσεις του κι αυτό γιατί είναι ένας άνθρωπος βαθιά δεμένος με τη μουσική. Μένει λοιπόν σ’ αυτό! Αν τον έχεις παρακολουθήσει έστω και λίγο, εύκολα μπορείς να διακρίνεις ότι έχει πολύ μεγάλο υπόβαθρο γνώσεων, αλλά και μια εξελιγμένη αντίληψή για τη ζωή και όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για όλους αυτούς τους λόγους, ήταν μεγάλη χαρά και τιμή που τον συνάντησα με αφορμή το πρώτο τεύχος του FROOT.


 

Πως θυμάσαι να αντιδράς στους πρώτους ήχους που άκουγες σαν παιδί;

Οι πρώτοι ήχοι που ήρθα σε επαφή δεν ήταν ακριβώς οι φθόγγοι του συγκερασμένου συστήματος. Ήταν ήχοι του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωνα. Όταν ήμουν 7 χρονών ζούσα σε ένα κτήμα στο Περιστέρι, όπου θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι φωνάζαμε με τον αδερφό μου στο άνοιγμά του και εντυπωσιαζόμασταν από το feedback της φωνής μας. Την ίδια περίοδο έφτιαχνα αυτοσχέδια κρουστά από οτιδήποτε μπορούσε να εξάψει τη φαντασία μου και έπαιζα εξαντλητικά ρυθμούς επάνω σε επιφάνειες μεταλλικές, ξύλινες και πλαστικές.

Πόσο γρήγορα σε τράβηξε η μουσική σαν μέσο έκφρασης;

Από νωρίς, σε ένα πρώτο ασυνείδητο στάδιο, μέχρι και την εφηβεία, όταν μου έγινε ξεκάθαρο το ότι η μουσική θα είναι ο καμβάς όπου επάνω του θα ζωγραφίζω τη ζωή μου. Ξεκίνησα να αναζητώ συγκροτήματα από την Punk, New Wave και Electro-Pop σκηνή της δεκαετίας του ’80, η οποία καθόρισε τη μουσική μου παιδεία με ένα πλούτο ακουσμάτων αλλά και δράσεων, αφού ξεκίνησα τους πρώτους μουσικούς πειραματισμούς με φίλους και φτηνό εξοπλισμό στα τέλη της δεκαετίας.

Σήμερα, τι σου δίνει έμπνευση;

Η έμπνευση ουσιαστικά είναι αποτέλεσμα της σύνδεσης με τον ανώτερο και τον κατώτερο εαυτό μου. Ο ίδιος διχασμός που με φέρνει σε σύγκρουση και με διαλύει, άλλες φορές μετουσιώνεται σε πύρινη εσωτερική δύναμη και με αξιώνει να γίνομαι κανάλι υψηλών συχνοτήτων μέσω των ήχων. Με εμπνέει αφάνταστα η αρχιτεκτονική γιατί όπως έχει αποδειχθεί, η μουσική εμπεριέχει την αρχιτεκτονική. Μου προσδιορίζει τις διαστάσεις της πνευματικής ελευθερίας μου μέσα σε έναν χώρο υπαρξιακό, βαθύτατα συναισθηματικό και ενεργειακά ανεξερεύνητο. Για να κάνω αντιληπτό αυτό που λέω θα φέρω ως παράδειγμα την εμπειρία που είχα όταν διανυκτέρευσα 2 μέρες μέσα σε έναν παλιό ανεμόμυλο. Το ότι δεν υπήρχαν πουθενά γωνίες στην κυκλική του κατασκευή, αυτόματα με οδηγούσε σε μια σύνδεση εσωτερική, απέριττη, ανυψωμένη.

 

003 (1)

004 (1)

008 (1)

 

Λένε ότι η δημιουργία μουσικής είναι η ανώτερη τέχνη. Μπορεί να αντικαταστήσει την λεκτική έκφραση; Θα μπορούσε ας πούμε κάποιος αντί για μουσικός να γίνει ποιητής;

Η μουσική παράγεται από τον ήχο και ο ήχος είναι η αρχή της δημιουργίας των πάντων, ο «Λόγος που εποίησε». Αυτό δεν την καθιστά ως την ανώτερη τέχνη, διότι δεν υπάρχει συγκριτική κλίμακα σε κάτι που ορίζεται ως Θεϊκά προερχόμενο. Δε χρειάζονται απαραίτητα οι στίχοι για να μας μεταφέρει το μήνυμα ένα μουσικό έργο. Ωστόσο η φωνή ως άλλο ένα όργανο μαζί με την ποίηση του λόγου, εννοείται πως ενδυναμώνει το αποτέλεσμα. Αντιλαμβάνομαι το πως χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να χαρακτηρίσουμε οτιδήποτε θέλουμε να εξιδανικεύσουμε, ωστόσο η μουσική δεν περιορίζεται στις λέξεις. Ακούω τη λέξη Τέχνη περιοριστική και παρωχημένη για τη μουσική. Η μουσική είναι ένα κανάλι πρόσβασης προς τη Θεϊκή μας υπόσταση αλλά και στην ποιότητα της καθημερινότητάς μας. Ο μουσικός και ο ποιητής έχουν την ίδια ευθύνη, την αφύπνιση της ανθρώπινης συνείδησης. Το έργο είναι το ίδιο, το μέσο αλλάζει απλά.

Ακούμε κομμάτια σου όπως ένα από τα αγαπημένα μου, το «Between The Lines», έως το καταπληκτικό άλμπουμ «Το Χρώμα Της Ημέρας» με την Τσανακλίδου, έχοντας αναπόφευκτα στο μυαλό μας τους Στέρεο Νόβα. Όλα αυτά τα χρόνια, φαίνεται ότι δεν ακολουθείς τη βιομηχανία επιτηδευμένα. Πώς έχεις κατακτήσει αυτή την μοναδικότητα σε καιρούς που το να είσαι μαζικός έχει καταλήξει κακός κανόνας;

Τα ΜΜΕ λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο limiter. Δε θα προωθήσουν πράγματα που πιθανόν να ενεργοποιήσουν τις μάζες, ακόμα και η συγκίνηση οφείλει για αυτούς να έχει λαϊκά ηχοχρώματα ή ροκάδικα. Οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτή την άθλια και φτωχή μανιέρα τους και δεν εξυπηρετεί τη στοχευμένη τους πολτοποίηση, περιθωριοποιείται. Με αφήνει αδιάφορο η στρατηγική αυτή και είμαι ταυτόχρονα ευγνώμων για τον κόσμο που έχει ανταποκριθεί με αγάπη στο έργο μου. Μιλάω πάντα ως εκφραστής μιας σπουδαίας γενιάς. Της γενιάς της Techno κουλτούρας από την οποία εξελίχθηκαν σταδιακά σημαντικά πράγματα στην εξέλιξη των κοινωνικών δομών όπως και της τεχνολογίας, των τεχνών κλπ. Η κινητήριος δύναμή μου είναι το ότι έχω πάψει να ενδιαφέρομαι για τη δύναμη. Βρίσκομαι πλέον στον δρόμο που αυτή με οδηγεί. Είμαι η δύναμη.

Πώς βλέπεις την εξέλιξη του σύγχρονου ανθρώπου;

Εδώ απαντάει η ίδια η Ιστορία. Ας κατανοήσουμε πως είμαστε μόλις 200 χρόνια αφυπνισμένοι, μέχρι ενός σημείου, από την  απελευθέρωση που επέφερε η επιστήμη της Ψυχανάλυσης του Freud. Αποκαλύφθηκαν για πρώτη φορά στον άνθρωπο το Υποσυνείδητο και το Ασυνείδητο ως βασικοί άξονες της ύπαρξης και έτσι εξορκίστηκε όλος ο σκοταδισμός της Μεσαιωνικής εκκλησιαστικής νοσηρότητας. Ο άνθρωπος ειδικά σήμερα στέκεται στα πόδια του και αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του ζώντας τη χαρά της Αυτογνωσίας και την απεξάρτησή του από όλα τα θρησκευτικά δόγματα που τον ήθελαν υπόδουλο στις κακοποιημένες διδασκαλίες, τις θρησκείες δηλαδή. Η Ψυχοθεραπεία δεν είναι πλέον ταμπού. Είναι η ειλικρινής σχέση με τον εαυτό που μας ενηλικιώνει και μας καθοδηγεί στον Εαυτό. Ο σύγχρονος άνθρωπος προδόθηκε απ’ όλα όσα πίστεψε, οικογένεια, σχέσεις, πίστη και σήμερα επαναπροσδιορίζεται με μια ανοιχτή προσέγγιση στις απαιτητικές αναζητήσεις του.

 

010v

015

 

Από μικροί, όλοι μας, αντιμετωπίζουμε bullying για την όποια διαφορετικότητά μας, ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν δεν περνούσες αυτή τη φάση, τι θα άλλαζε στη ζωή σου;

Δε μπορώ να πω ότι αντιμετώπισα απροκάλυπτη βία για όποια διαφορετικότητά μου, ωστόσο το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον μου χρέωσε για αρκετό καιρό την προσωπική απόρριψη και η όποια συναισθηματική βία ασκήθηκε για λόγους εξουσιαστικών πεποιθήσεων.  Αυτά τα βιώματα με οδήγησαν στο να γεμίσω με ενοχές για όλα εκείνα που δεν ικανοποιούσαν τα standards τους. Και οι ενοχές αυτές ήταν ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσω μέχρι και μια τρυφερή ηλικία, έως ότου πω, δε θα με τρελάνει κανείς, θα φτιάξω τη ζωή μου όπως ακριβώς την θέλω! Σε εκείνο το σημείο άρχισα να ακολουθώ την άκρη του νήματος που μου ‘ριξε στα πόδια μου ο Μιχάλης. Ήταν επώδυνα εκείνα τα στάδια, της προσπάθειας για ανεξαρτησία, αυτοκυριαρχία, αυτογνωσία όμως δεν υπήρχε άλλη οδός. Πάντα είχα μια φωτιά που έκαιγε μέσα στο κεφάλι μου αλλά και προστασία από ψηλά. Οι άγριες εμπειρίες, μου έδωσαν το κλειδί της μυστικής πόρτας. Δε μπορώ να σκεφτώ τι θα άλλαζε στη ζωή μου αν δεν είχα περάσει όλα αυτά, επειδή όλα αυτά τα πέρασα για να αλλάξει η ζωή μου! Η καλλιτεχνική μου ανάγκη για έκφραση προέκυπτε από έναν πυρήνα υπαρξιακής αναζήτησης. Μέσω της μουσικής ως νεότερος θεράπευα τον πόνο και τον φόβο. Τώρα συνομιλώ με τον Θεό.

Στην οικογένεια σου, ακούνε μουσικές σου;

Ακούν τη μουσική μου, όχι όπως ένας fan βέβαια. Η μητέρα μου που στο παρελθόν ήταν αρνητική για την επιλογή μου, τώρα δηλώνει “η μητέρα του Δέλτα” κι αυτό είναι κάτι περισσότερο από χαριτωμένο! Είναι αποδοχή. Όταν ήμουν μικρότερος ήθελε να ολοκληρώσω τις σπουδές με τη ζωγραφική. Θυμάμαι όλοι στην οικογένεια να με επαινούν για αυτή την κλίση μου. Δεν τους ενοχλούσε το πάθος μου για τη μουσική, αλλά ούτε και είχαν στα σχέδιά τους να ενισχύσουν τη σχέση μου με αυτήν.

Σήμερα, ποια χαρίσματα πρέπει να έχει κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική, για να καταφέρει να ξεχωρίσει;

Αρχικά, οφείλεις να γνωρίζεις γιατί κάνεις αυτή την επιλογή. Κάνεις μουσική γιατί σου αρέσει σαφώς, όμως αν ασχολείσαι για να ξεχωρίζεις επειδή έχεις την αίσθηση κατωτερότητας ή ανωτερότητας ας πούμε, τότε η μουσική σου θα είναι άψυχη και αδιάφορη. Δε χρειάζεται να επιβιώσει κάποιος στον χώρο που όλοι λένε, διότι έτσι αυτόματα δημιουργεί ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο και χάνει άλλες ποιότητες και αξίες σε όλο αυτό το μαγικό ταξίδι. Αν θέλει κάποιος να ξεχωρίσει τότε θα ξεχωρίσει ως ο χαμένος. Η συγκέντρωση στη δημιουργική διαδικασία, η παραγωγικότητα, η αναγνώριση του ότι κανείς δεν είναι καλύτερος από εμάς αλλά ούτε κι εμείς καλύτεροι από άλλους, δίνουν γερές βάσεις για την επίτευξη ενός στόχου. Δεν βοηθά σε κάτι το να  μας αποσπά η ζήλεια, η εχθρότητα και η αυτό-συρρίκνωση του εαυτού μας. Ακόμα και όταν συμβαίνει, καλό θα είναι να διαρκεί μέχρι δεκαπέντε λεπτά. Ποτέ να μην επιτρέπουμε περισσότερο χρόνο σε ότι αρνητικό έρχεται στη ζωή μας για να διαβάλλει.


*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο πρώτο free press του FROOT Magazine που κυκλοφορεί στην πόλη. Μπορείς να ξεφυλλίσεις online το περιοδικό εδώ.

Φωτογραφίες: Μαριλένα Βαϊνανίδη

no comments
Share

Βασίλης Σαγώνας