LOADING

Follow me

Ο Γιώργος Νανούρης αγαπάει πολύ τους ανθρώπους
30/03/2016|ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Ο Γιώργος Νανούρης αγαπάει πολύ τους ανθρώπους

Ο Γιώργος Νανούρης αγαπάει πολύ τους ανθρώπους

Δημιούργησε το απόλυτο talk of the town με την ξεχωριστή«Κατερίνα», παρέα με την Λένα Παπαληγούρα και τον Lolek. Το καλοκαίρι σκηνοθέτησε τη Μαρινέλλα και τον Σταύρο Ξαρχάκο στο Φεστιβάλ Αθηνών. Φέτος, καταπιάστηκε με την Χαρούλα. Αν τον έχεις παρακολουθήσει λίγο μέσα από τις δουλειές του ή αν δεις τη στάση του απέναντι στα πράγματα, θα καταλάβεις ότι είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά τους ανθρώπους!

«Δεν έχουμε κάτι άλλο στη ζωή μας» μου λέει, «μόνο τους ανθρώπους έχουμε. Ο ένας έχει τον άλλον. Όλα τα άλλα, τα αντικείμενα, τα σπίτια, τα ρούχα, οι δουλειές μας… είναι τα παιχνιδάκια που κάνουν απλά τη ζωή μας ομορφότερη. Μου φαίνεται παράξενο να κάνεις ένα τόσο γρήγορο πέρασμα από αυτή τη ζωή και να έχεις βλάψει ανθρώπους. Δεν λέω ότι εγώ είμαι άγιος. Όλοι μας έχουμε στεναχωρήσει κάποιον ή έχουμε υπάρξει άδικοι. Μέσα στη δύνη της ζωής όλοι έχουν τα τρωτά τους σημεία. Το θέμα είναι ποια από τις πλευρές μας χρησιμοποιούμε περισσότερο και τι πρόσημο βγαίνει στον τελικό απολογισμό. Εγώ προσπαθώ να είμαι εντάξει απέναντι σε όλους, να τους κατανοώ και να τους σέβομαι». Αυτό λοιπόν είναι ίσως και το μυστικό της επιτυχίας του Γιώργου Νανούρη.



Είσαι ικανοποιημένος από τη μέχρι τώρα πορεία σου στο θέατρο;

Σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό ναι. Για να πω την αλήθεια, αυτά που κάνω σήμερα δεν τα είχα φανταστεί ποτέ. Το μόνο που ονειρευόμουν ήταν να δουλεύω στο θέατρο και να παίζω σε ωραίες παραστάσεις. Τόσο απλά. Δεν είχα ειδικούς στόχους, είχα πιο γενικούς. Έτσι όπως έχει έρθει η ζωή και η δουλειά μου, με εξέπληξε. Έκανα πράγματα που ούτε καν περίμενα.

Όταν ξεκίνησες να ασχολείσαι με την υποκριτική, είχες ενδόμυχα σαν στόχο να ασχοληθείς και με τη σκηνοθεσία;

Όχι, και αυτό ήταν κάτι που δεν είχα φανταστεί. Ξεκίνησε πειραματικά, μια περίοδο που δεν είχα δουλειά. Αποφάσισα ότι δεν γίνεται να μην δουλέψω, δεν μπορούσα πρακτικά να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου, οπότε σκηνοθέτησα μια παράσταση. Κάπως έτσι ξεκίνησα και έκανα τις δουλειές που ήρθαν στη πορεία.

Το έχετε αυτό φαντάζομαι οι ηθοποιοί! Πρέπει να είσαστε ανά πάσα στιγμή σε ετοιμότητα για αναζήτηση δουλειάς…

Μια Αμερικανίδα συγγραφέας είχε πει κάποια στιγμή ότι «ένας ηθοποιός δεν μπορεί να λέει ότι δεν έχει δουλειά, γιατί η δουλειά του είναι να ψάχνει να βρίσκει δουλειά». Αυτό είναι πολύ αγχωτικό φυσικά, αλλά παράλληλα σε κινητοποιεί. Μαθαίνεις να ζεις έτσι και είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Η ανασφάλεια σε βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτείς, να μελετήσεις, να ψάξεις τι θέλεις να κάνεις, να ανακαλύψεις άλλες πλευρές σου! Είναι στοιχείο του καλλιτέχνη.

Τι αγαπάς στο θέατρο;

Το γεγονός ότι είναι σαν να έχεις μέσα από αυτό μια δεύτερη ζωή. Μια μικρή ζωή, μέσα στην κανονική που ήδη έχεις. Όσο δύσκολη κι αν είναι η δουλειά, όσο τρέξιμο και όσο άγχος κι αν έχει, ξέρω ότι είναι κάτι που έχω επιλέξει και είμαι ευγνώμων που μπορώ και την κάνω. Δεν νιώθουν το ίδιο όλοι οι άνθρωποι για τη δουλειά τους. Το θέατρο για μένα είναι μια φυγή από την πραγματικότητα. Δεν ξυπνάω το πρωί για να πάω στη δουλειά με μούτρα και χωρίς όρεξη. Ξυπνάω με χαρά! Και αν κάποιες στιγμές φτάνω στα όριά μου και κουράζομαι, σκέφτομαι την τύχη που έχω να κάνω μια δουλειά που λατρεύω, και τα ξεχνάω όλα.

 

5-2

 

Αυτή τη μικρή ζωή μέσα στην κανονική που λες, ποιος τη δημιουργεί; Ο ηθοποιός ή ο σκηνοθέτης;

Και οι δύο βάζουν το λιθαράκι τους. Από την πλευρά μου μπορώ να σου πω ότι όταν σκηνοθετώ, το άγχος και οι ευθύνες που νιώθω είναι πολύ μεγαλύτερα από όταν παίζω. Άρα, μάλλον ο σκηνοθέτης έχει μεγαλύτερη ευθύνη! Από τότε που άρχισα να έχω και τις δύο αυτές ιδιότητες, όταν βρίσκομαι σε παραστάσεις απλά και μόνο σαν ηθοποιός, μου φαίνεται πολύ εύκολο και ξεκούραστο. Έχει βέβαια και αυτό πολύ προσωπική κούραση, αλλά δεν απαιτεί τον όγκο δουλειάς που απαιτεί η σκηνοθεσία. Το ιδανικό πια για μένα, εφόσον μου ήρθαν έτσι τα πράγματα, θα ήταν να μπορώ να τα κάνω και τα δύο με εναλλαγές. Μου δίνει διαφορετικές χαρές το καθένα.

Παρατηρώντας τις δουλειές σου, διαπιστώνει κανείς ότι κάνεις ένα είδος πολύ απλού θεάτρου, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ απλοϊκά.

Το απλό με το απλοϊκό έχουν τεράστια διαφορά παρά το γεγονός ότι σαν έννοιες τις διαχωρίζει μια πολύ λεπτή γραμμή. Προσωπικά, πέρα από την παρούσα δύσκολη συνθήκη που δεν είναι εύκολο να στήσεις μια υπερπαραγωγή, με εξιτάρει, με απλούς τρόπους και λίγα μέσα, να μπορείς να καθηλώσεις τον θεατή και να παρακολουθήσει το έργο χωρίς να σκέφτεται τα σκηνικά, τα κοστούμια ή άλλα στοιχεία που μπορεί να χρησιμοποιήσεις για να εντυπωσιάσεις. Όταν έχεις ένα δυνατό κείμενο, δεν χρειάζεται να πας να κάνεις τον έξυπνο ή να προσπαθήσεις να ξεπεράσεις τον συγγραφέα και το έργο. Ο σκηνοθέτης πρέπει να βρίσκει τρόπους να αναδείξει το κείμενο, να βρει τις πλευρές που τον γοητεύουν, και να το προσφέρει στον θεατή όπως είναι, και ακόμη καλύτερο.

Στην «Κατερίνα» τι σε γοήτευσε;

Με γοήτευσε το γεγονός ότι είναι η αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου που ζει δίπλα μας, τον ξέρουμε, μπορεί να τον πετύχουμε στον δρόμο, και ξέρουμε ότι έχει ζήσει όλη αυτή την συγκλονιστική ιστορία με τη μητέρα του που αυτοκτόνησε. Αυτό από μόνο του είναι για εμένα ξεχωριστό. Στη συνέχεια, το ίδιο το βιβλίο του Αυγούστου Κορτώ θίγει πάρα πολλά κοινωνικά ζητήματα, πέρα από την κατάθλιψη, και πολύς κόσμος μπορεί να ταυτιστεί μαζί του, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Επίσης, ήταν ιδανική συγκυρία η ομάδα που δουλέψαμε μαζί. Λειτούργησαν όλα άψογα σε αυτή τη δουλειά, είναι αυτό που λες “μακάρι να μου συμβεί μια φορά μια τέτοια συνεργασία!” Ήμασταν τυχεροί που το ζήσαμε.

Περίμενες ότι η παράσταση αυτή θα είχε τόσο μεγάλη απήχηση;

Ούτε για αστείο! Δεν μπήκαμε στη διαδικασία να πιστέψουμε ότι μπορεί να κάνει επιτυχία. Σε κάποια φάση φτάσαμε να έχουμε γεμάτο θέατρο για έναν ολόκληρο μήνα. Οι φίλοι μας δεν πίστευαν ότι δεν μπορούμε να τους βρούμε ένα εισιτήριο. Ήταν σαν ένα θαύμα όλο αυτό, κανείς μας δεν είχε ζήσει ξανά κάτι ανάλογο. Βέβαια από εκεί και πέρα η λέξη επιτυχία και όλα αυτά τα διθυραμβικά σχόλια που την ακολουθούν, δεν με εκφράζουν. Σε κάθε δουλειά δίνω το 100% του εαυτού μου. Το ποια από τις δουλειές αυτές θα αρέσει περισσότερο στον κόσμο είναι άλλο θέμα. Εγώ δίνω τον ίδιο κόπο, το ίδιο τις αγαπάω και το ίδιο τις πιστεύω! Δεν είναι όμως εποχές για να μιλάμε για επιτυχίες και αποτυχίες. Δηλαδή, τώρα που πήγε καλά η συγκεκριμένη παράσταση θεωρούμαι επιτυχημένος και αν δεν πήγαινε καλά θα ήμουν αποτυχημένος; Αν είχε μια επιτυχία αυτή η παράσταση, ήταν το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι ξεμπλόκαραν και άρχισαν να μιλάνε ανοιχτά για το πρόβλημά τους. Με εντυπωσίασε το πόσος κόσμος έχει ανάλογα ψυχολογικά θέματα στις οικογένειές του. Έρχονταν άνθρωποι και μας έλεγαν ότι έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις ή ότι η παράσταση τους βοήθησε να δουν αλλιώς τα πράγματα. Αυτό είναι η επιτυχία! Εκεί νιώθεις χρήσιμος και αντιλαμβάνεσαι ότι η τέχνη αυτή δεν γίνεται μόνο για να καλύψει τις ματαιοδοξίες μας, αλλά και για να προσφέρει ουσιαστικά πράγματα.

Για να καλύψεις τη ματαιοδοξία σου κάνεις θέατρο;

Και γι’ αυτό! Κακά τα ψέματα, έτσι είναι οι καλλιτέχνες. Αλλά και όλοι οι άνθρωποι κάνουν πράγματα για να καλύψουν τη ματαιοδοξία τους…

 

4-1

 

Πώς σε έχει επηρεάσει όλη αυτή η κοινωνική και οικονομική δυσπραγία;

Έτσι κι αλλιώς, δεν έχω μάθει να λειτουργώ σε εύκολες συνθήκες. Δεν έχω μάθει πώς είναι να δουλεύεις έχοντας τα πάντα στα πόδια σου και παίρνοντας πολλά λεφτά. Μακάρι να το ζήσω και αυτό, δεν λέω όχι. Αλλά μέχρι στιγμής έχω μάθει να δουλεύω με άλλο τρόπο, οπότε δεν νιώθω να μου λείπει κάτι. Πάντα δυσκολευόμουν, πάντα έψαχνα για δουλειά, πάντα δεν είχα πολλά χρήματα και πάντα προσπαθούσα να δουλέψω κάτω από απαιτητικές καταστάσεις. Η γενιά μου έμαθε με τα λίγα, έμαθε να ξεκινάει τις δουλειές της μέσα από δυσκολίες, και έμαθε να λειτουργεί κάτω από διάφορες συνθήκες. Όλα αυτά τα βλέπω σαν αφορμές για να ακονίσω το μυαλό μου και να βρω λύσεις. Έχω περάσει και από τη φάση του να κάθομαι σπίτι μου και να λέω δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αλλά το ξεπέρασα. Ό,τι και αν συμβαίνει, οφείλουμε στον εαυτό μας πρώτα απ’ όλα, να συνεχίζουμε και να προχωράμε.

Σήμερα, τι στόχους έχεις;

Δεν βάζω στόχους. Με ενδιαφέρει να αγαπάω, να αγαπιέμαι και να μην βλάπτω κανέναν. Εφόσον είμαι σωστός σε αυτά που θέλω, δεν με νοιάζει ούτε τι λένε για εμένα, ούτε αν είμαι αρεστός. Από εκεί και πέρα εύχομαι πάντα να έχουμε υγεία. Τα υπόλοιπα βρίσκονται. Έχω μάθει να ζω με ελάχιστα χρήματα και δεν με φοβίζει να το κάνω ξανά αν χρειαστεί. Εξάλλου όλοι μας με λίγα ζούμε πια και μπορούμε μια χαρά να ανταπεξέλθουμε!

Έχεις πολλούς φίλους;

Έχω αρκετούς γνωστούς η αλήθεια είναι. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς που σε κάνει να συναναστρέφεσαι με πολλούς ανθρώπους. Είμαι εύκολος στις φιλίες μου, δεν είμαι καχύποπτος. Παλιότερα ήμουν πιο κλειστός, τώρα έχω χαλαρώσει και απολαμβάνω περισσότερο τις σχέσεις μου.

Ερωτεύεσαι εξίσου εύκολα;

Αδιανόητα δύσκολα (γελάει)! Είμαι πολύ κακός σε αυτά. Έχω ερωτευτεί πολύ έντονα στη ζωή μου, η δυσκολία δεν είναι εκεί. Η δυσκολία για εμένα είναι να βρω τον άνθρωπο που θα με κάνει να νιώσω τόσο έντονα. Είναι ωραίο πράγμα να είσαι ερωτευμένος, γιατί είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Ζηλεύω τους ανθρώπους που κάθε εβδομάδα ερωτεύονται ξανά απ’ την αρχή και παθιάζονται με κάτι. Σε κρατάει ζωντανό ο έρωτας!

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Machine τον Σεπτέμβριο του 2015.

*Φωτογραφίες: Μαριλένα Βαϊνανίδη

no comments
Share

Τάσος Μπιμπισίδης