LOADING

Follow me

Μαίρη, τι θα έκανες αν αύριο ήταν η τελευταία μέρα του κόσμου;
10/05/2016|ΓΚΕΣΤ

Μαίρη, τι θα έκανες αν αύριο ήταν η τελευταία μέρα του κόσμου;

Μαίρη, τι θα έκανες αν αύριο ήταν η τελευταία μέρα του κόσμου;

Ρωτήσαμε την Μαίρη Συνατσάκη τι θα έκανε αν της λέγαμε ότι αύριο είναι η τελευταία μέρα του κόσμου. Και αυτή μας απάντησε! Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του FROOT που μπορείς να ξεφυλλίσεις online εδώ.


 

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι δεν θέλω καθόλου να είναι η τελευταία μέρα του κόσμου. Πέρασα διάφορες φάσεις της παιδικής φοβισμένης ζωής μου πιστεύοντας ότι θα μπορούσε όντως να έρθει μια τελευταία μέρα που μετά από αυτήν θα εξαφανιζόμασταν όλοι: η πλάση, εγώ, οι αγαπημένοι μου. Ίσως να φταίνε αυτές οι ταινίες μαζικής καταστροφής που έβλεπα στα 00’s. Ίσως και η drama queen που κρύβω μέσα μου.

Εν πάση περιπτώσει, αν πρέπει να το αντιμετωπίσω και στην ενήλικη ζωή μου αυτό σαν ερώτημα, ας είμαι τουλάχιστον πιο έτοιμη κι ας έχω αποφασίσει τι θέλω!

Τίποτα δεν θέλω. 

Στο σπίτι μου το πατρικό θέλω να είμαι, με την αδερφή μου και τους γονείς μου (και τους Β’ γονείς μαζί) και τις γιαγιάδες μου και “τον έτσι” μου (που βέβαια κι εκείνος στο σπίτι του μπορεί να θέλει να είναι και αυτό με τσακίζει μέσα μου σαν ενδεχόμενο αλλά τι να γίνει; Δεν έχει κι αυτός μάνα; Έχει!). Και να μιλήσω στο Skype με τους κολλητούς μου στην Νέα Υόρκη για να πούμε χαζά και να γελάσουμε. Και μετά να κάτσουμε στους καναπέδες να δούμε όλη μαζί η οικογένεια DVD από τα παιδικά μας χρόνια. Και να γελάμε πάλι και η θεία μου να γκρινιάζει για τα χρόνια που πέρασαν κι εγώ να ζουλάω με μανία την αδερφή μου που ήταν το πιο “φαγώσιμο” παιδάκι που έχει υπάρξει ποτέ. Και να θυμόμαστε και να νοσταλγούμε και να έχει μαγειρέψει η μαμά μου παστίτσιο με σόγια, και μελιτζάνες με κίτρινο τυράκι από πάνω και για γλυκό, σοκολατάκια με αμύγδαλα και δαμάσκηνα που έφτιαχνε όταν κάναμε το ρεβεγιόν.

Και πάρα πολύ να αγκαλιαζόμαστε, συνέχεια.

Και για λίγο μόνο, να μείνω μόνη στο εφηβικό μου δωμάτιο, να ακούσω τα αγαπημένα μου τραγούδια. Το «Cripple And The Starfish» από Antony and the Johnson’ s, το «Videotape» από Radiohead, το «Don’t Panic» από Coldplay, το «Breathe Me» από Sia και το «Hallelujah» από Buckley. Στο repeat. Γιατί αυτά ακούει η καρδιά μου και αγαλλιάζει. Να τα ακούω και να χορεύω όπως έκανα μικρή. Χωρίς χορογραφίες και χωρίς να ξέρω. Ακολουθώντας την παρόρμηση.

Και μετά να διαβάσω σε όλους φωναχτά την «M.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Κιτσοπούλου που είναι και πολύ ταιριαστή με τον θάνατο που μας πλησιάζει και να προλάβω να ξαναδιαβάσω τις αγαπημένες μου ιστορίες από την «Κασσάνδρα και τον Λύκο» της Καραπάνου.

Και στο τέλος κάθε φράσης να λέμε Σε Aγαπάω.

Και όταν ερχόταν το βράδυ να ενώναμε τους καναπέδες και να φέρναμε τα στρώματα από τα κρεβάτια και να κοιμόμασταν όλοι μαζί στο σαλόνι σαν να περιμένουμε τον Άγιο Βασίλη μια πρωτοχρονιά. Και να αγκαλιαζόμασταν ξανά.

Να λέγαμε ο καθένας λίγα πράγματα για την στιγμή της ζωής του που θυμάται με περισσότερη ευγνωμοσύνη και να κοιμόμουν πρώτη από όλους. Ενώ οι υπόλοιποι ακόμη θα μιλούσαν. Γιατί είναι ο καλύτερος ύπνος όταν ακούς τριγύρω φωνές. Και να μας έβρισκε η τελευταία στιγμή του κόσμου στα όνειρά μας.

Και τέλος.

Μετά τίποτα. Αλλά θα ήταν μέσα σε χαρά και αποδοχή.

Κι αυτό είναι το “όσο πιο κοντά στο τέλειο” που θα μπορούσε να συμβεί.

Boo!

no comments
Share

Μαίρη Συνατσάκη