LOADING

Follow me

Δημήτρης Γκότσης, it’s all about perspectives
29/08/2016|ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Δημήτρης Γκότσης, it’s all about perspectives

Δημήτρης Γκότσης, it’s all about perspectives

Ο Δημήτρης Γκότσης, γεννήθηκε κάπου στην Αθήνα τον Απρίλη, του 1987. Το 2009, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιου του Ντέρμπι της Αγγλίας ,  στο προπτυχιακό Arts and Technology on Film Studies and Broadcast Media. Το 2012 συνσκηνοθέτησε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Hidden Life», με τον Rammul Roland. Ύστερα, από ένα δημιουργικό διάλειμμα, σκηνοθέτησε το «Spectrum» (2014).

Το έργο πραγματεύεται τις ζωές πέντε διαφορετικών ανθρώπων που (συμ)βιώνουν στην καρδιά της Αθήνας και τις δυναμικές των σχέσεων που δημιουργούνται. Η έλλειψη ειλικρινούς και αμοιβαίας διάθεσης, για συνδιαλλαγή κι επικοινωνία, αποτελούν τον πυρήνα των κινηματογραφικών καρέ της ταινίας, που κυοφορούν την κτηνωδία.

 

 

Υπάρχει κάποια σκηνή/διάλογος/ατάκα από τις ταινίες που έχεις κάνει, που να συνοψίζει την ανθρώπινη φύση;

H εισαγωγική σκηνή από ένα ντοκιμαντέρ που δουλεύεται ακόμα, πολλά χρόνια τώρα με θέμα τα “σκυλάδικα”. Εθνική οδός Λιβαδειάς-Κάστρου, δίπλα από μια έκταση με εγκαταλελειμμένες νταλίκες. Κατά τις τρεις το χάραμα, Λίγο πριν βγει ο Τάσος Μπουγάς στην σκηνή, η συμπαθέστατη κοπέλα που είχε ανοίξει το πρόγραμμα ευχαριστεί τον κόσμο [όχι πάνω από 35 άτομα σε 500ρι μαγαζί, δεκαπενταύγουστος του 2012]. Τότε λοιπόν ξεκινάει ένα εισαγωγικό φαντασμαγορικό βίντεο με παλιές cult διαφημίσεις – ανάμεσα σε αυτές και μια παλιά του ΟΠΑΠ με  πρωταγωνιστή έναν ψαρά που σκόραρε βάζοντας γκολ τη κίτρινη σημαδούρα στα αλιευτικά δίχτυα, η οποία είχε ως μέρος του soundtrack το “Τόσα Χρόνια Σαν Τυφλός” που είχε ερμηνεύσει  και ο Τάσος Μπουγάς σε επίσημη κυκλοφορία, μετά τους, σε πρώτη εκτέλεση, Μιχάλη Μενιδιάτη και Αντώνη Λορέντζο το 1978. Ο κ.Τάσος, περιμένει να βγει στη σκηνή λέγοντας στον μαέστρο, “Μιχάλη κάνε σινιάλο να ανοίξω μικρόφωνο”, ταυτόχρονα ένας εργαζόμενος του μαγαζιού σκουπίζει τα λουλούδια που είχαν φτάσει ως λίγο πίσω από την πιστά, φωνάζοντας στον κ. Μπουγά “Τάσο, βγές και γ***** τα όλα”,  και την ίδια ώρα επιστρέφει στο παραβάν πίσω από την πίστα όπου συμβαίνουν όλα η συμπαθής τραγουδίστρια, που μόλις είχε ολοκληρώσει το πρόγραμμα της, βλέπει τον κ. Μπουγά και με απόλυτο σεβασμό του απευθύνει τον λόγο λέγοντάς του, “βγαίνω πάλι για να σας προσφωνήσω…” και ατάραχος ο κ. Μπουγάς της απαντά, “Δεν χρειάζεται… με ξέρουν”.

Τι πραγματεύονται οι ήρωες σου στο Spectrum;

Τίποτα ιδιαίτερο. Απλοί άνθρωποι καθημερινοί που θα μπορούσαν να είναι φίλοι σου, είναι σίγουρα δικοί μου. Το ενδιαφέρoν είναι πώς οι σχέσεις τους περιπλέκονται, οδηγούνται σε παρανοήσεις και εντέλει στην απόλυτη βιαιότητα. Θεωρώ, ότι η ρίζα του κάθε προβλήματος βρίσκεται στην ελλιπή και προβληματική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, φύλου, συγγενικών δεσμών ή ιδιότητας. Πάντως στόχος, είναι η δημιουργία αμιγώς ρεαλιστικών χαρακτήρων και καταστάσεων που θα μπορούσαν να συμβούν τώρα, δίπλα σου ή σχεδόν δίπλα!

Υφίσταται, ταινία δίχως μουσική; Εσύ, πως καταφέρνεις να ξεχωρίσεις το κομμάτι που τελικά ”ταξιδεύεται” μέσα από τις ταινίες σου;

Σαφώς και υφίσταται ταινία χωρίς μουσική και μάλιστα η μουσική δεν χρειάζεται πάντα και παντού. Υπάρχουν άπυρα παραδείγματα ταινιών χωρίς soundtrack. Tο σενάριο σε οδηγεί να επιλέξεις τι του πρέπει. Εμένα, με βοηθάει πολύ, ακόμα και αν τελικά μια σκηνή δεν έχει μουσική. Ακούγοντας από Wu Tang Clan και Cella Dwellas ως Κώστα Κόλλια και Βαγγέλη Περπινιάδη, δημιουργούνται οι κατάλληλες ατμόσφαιρες.  Στο Spectrum άκουσα τυχαία μερικά κομμάτια που έγγραφε τότε ο φίλος “Ταφτισμένος Λάθος” πολύ πριν γίνει η ταινία. Τελικά ο ίδιος έγραψε τα κομμάτια της ταινίας.

Ποια από τις συμμετοχές σου στα διάφορα διεθνή φεστιβάλ αποτελεί αξέχαστη εμπειρία;

Θυμάμαι έντονα την διάκριση με ειδική μνεία που πήραμε στο Inertfilm Short Film Festival του Βερολίνου, διότι ήμουν φαντάρος τότε και προσπαθούσα διακαώς να πάρω ειδική άδεια για να ταξιδέψω ως εκεί. Τελικά, και ενώ κατάφερα να πάρω την άδεια, έσπασα το πόδι μου και έμαθα τα χαρμόσυνα 12μισι το βράδυ στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο.

Τι πρόσημο βάζεις στην έννοια του χρόνου;

Ο χρόνος, έχει πάντα αυξητικά θετικό [plus +] πρόσημο και αυτό το αντιλαμβάνομαι καλύτερα κάθε φορά, που βλέπω τον αριθμό κεριών στην γενέθλια τούρτα να έχουν αυξηθεί πριν τα σβήσω!

Ποιες λέξεις θα έντυναν την αρχή της θεωρίας σου για την ζωή και τον έρωτα εάν βρισκόμασταν και συζητούσαμε σε ένα μεταμοντέρνο καφενείο;

Όσες θα περιέγραφαν ακριβώς το “τέλος” μιας εποχής. Πρώτα, πρώτα για τον George Best, τον Maradonna τον Χατζιπαναγγή, το Μίσος του Κάσοβίτς, τη ραπ σκηνή των 90s, την συλλογή Τα Λούμπεν – Αγαπάτε τους Σκύλους,  το πόσο ωραία είναι στη Θεσσαλονίκη και το πόσο καλά περνάω τα καλοκαίρια μου στην Κρήτη!



Φιλί,

Χριστίνη

no comments
Share

Χρίστινα Αζοπούλου