LOADING

Follow me

Δέκα ερωτήσεις για ηθοποιούς στην Στεφανία Γουλιώτη και την Λουκία Μιχαλοπούλου
25/10/2016|Q&A

Δέκα ερωτήσεις για ηθοποιούς στην Στεφανία Γουλιώτη και την Λουκία Μιχαλοπούλου

Δέκα ερωτήσεις για ηθοποιούς στην Στεφανία Γουλιώτη και την Λουκία Μιχαλοπούλου

Η Στεφανία Γουλιώτη και η Λουκία Μιχαλοπούλου παίζουν στον Θεό της Σφαγής της Γιασμίνα Ράζι, μαζί με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. Η παράσταση ανεβαίνει για 2η χρονιά στο Θέατρο Αθηνών. Έχουν κάνει 210 παραστάσεις μέχρι σήμερα. Θα κάνουν άλλες τόσες μέχρι το τέλος της σεζόν. Κάναμε και στις δύο 10 ερωτήσεις και πήραμε τις παρακάτω απαντήσεις.

1/ Είστε φίλες;

Λουκία: Γίναμε φίλες λίγο πριν ξεκινήσουμε αυτή τη παράσταση. Θέλαμε πολύ να δουλέψουμε μαζί, να κάνουμε κάτι οι δυο μας. Την Στεφανία την εκτιμούσα από τότε που βγήκε στη δουλειά και ήθελα να συνεργαστώ μαζί της γιατί είναι ένας άνθρωπος της γενιάς μου και της αισθητικής μου.

Στεφανία: Πέσαμε όμως στα δίχτυα του Μαρκουλάκη. Αρχικά τον θέλαμε για σκηνοθέτη μας, αλλά τελικά μας έπεισε να δουλέψουμε όλοι μαζί. Ελπίζουμε όμως να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι οι δυο μας χωρίς άντρες μέσα στα πόδια μας (γέλια). Οι σχέσεις αυτές μεταξύ των ηθοποιών είναι κάπως περίεργες. Όταν ξέρεις ότι τον άλλον θα τον δεις το βράδυ στο θέατρο, δεν θα τον πάρεις το πρωί να μάθεις τι κάνει. Μπορεί βέβαια όταν τελειώσει η παράσταση να λείψει πολύ ο ένας στον άλλον και να περάσει η σχέση μας σε άλλο επίπεδο.

2/ Πως βρεθήκατε σε αυτή την παράσταση;

Στεφανία: Βρεθήκαμε όταν αποφασίσαμε να δουλέψουμε οι τέσσερις μας. Στην αρχή δεν ξέραμε ποιο έργο θα κάνουμε. Όταν καταλήξαμε στον Θεό της Σφαγής ήμουν πολύ διστακτική για το αποτέλεσμα. Τελικά διαψεύστηκα!

Λουκία: Εμένα μου άρεσε εξαρχής το έργο, αν και το θεώρησα πολύ δύσκολο γιατί είναι ‘’επικίνδυνο’’ να ξεφύγεις και να το πας προς άσχημες κατευθύνσεις. Πήραμε όμως την απόφαση και το προχωρήσαμε.

3/ Πως γίνεται να κάνεις κωμωδία, χωρίς να παίζεις κωμικά;

Στεφανία: Η οδηγία που είχαμε από τον Κωνσταντίνο ήταν ότι δεν παίζουμε κωμωδία. Εγώ δεν πιστεύω σε αυτούς τους διαχωρισμούς. Πολλές φορές μας ρωτάνε πως παίζεται η κωμωδία και πως παίζεται η τραγωδία. Δεν υπάρχει αυτό. Κάθε έργο έχει κάποιους ήρωες που έχουν το πρόβλημά τους. Αν το πρόβλημα αυτό δημιουργεί χάος, συγκίνηση, γέλιο ή ο,τιδήποτε άλλο, αυτό είναι που χαρακτηρίζει το έργο. Δηλαδή, την παράστασή μας την κάνει κωμωδία το γεγονός ότι ο κόσμος γελάει βλέποντάς την. Ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή δεν κάνει κάτι παραπάνω.

4/ 210 παραστάσεις μέχρι σήμερα. Πως γίνεται να μην βαριέστε;

Στεφανία: Είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι είναι ζωντανοί οργανισμοί. Θα βαριόμασταν αν παίζαμε με πεθαμένους. Εδώ κάθε μέρα υπάρχει άλλη διάθεση, άλλα timing, άλλο κοινό. Αν δεχτείς ότι παίζεις έναν άγνωστο χαρακτήρα που δεν έχεις τίποτα κοινό μαζί του, αν προσπαθείς να φανταστείς πως μπορεί να λειτουργεί ο ήρωάς σου και αν αφήνεσαι στο έργο, δύσκολα θα βαρεθείς. Αυτό σε βοηθάει και να αποφύγεις το ‘’τυποποιημένο’’ παίξιμο.

Λουκία: Εξάλλου, στο έργο αυτό δεν συμβαίνει πρακτικά κάτι. Δεν υπάρχει πλοκή. Αν δεν το στηρίξεις εξαρχής με την ενέργειά σου, θα το βρεις μπροστά σου. Αν δεν είσαι συγκεντρωμένος δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις. Οι διαθέσεις και οι καταστάσεις αλλάζουν σε κλάσματα δευτερολέπτων, οπότε δύσκολα μπορείς να βαρεθείς.

5/ Ποιος είναι ο Θεός της Σφαγής;

Λουκία: Είναι όλα αυτά τα ακατέργαστα αισθήματα, όλα αυτά τα πρώτα ένστικτα που δεν έχουν δεύτερη σκέψη, δεν προλαβαίνεις να τα ελέγξεις. Δεν φιλτράρονται και σου βγαίνουν αυθόρμητα χωρίς να μπορείς μετά να το μαζέψεις.

 

DSC08620

DSC08615

DSC08607

 

6/ Εσείς έχετε νευρώσεις όπως οι ηρωίδες σας; [γελάνε]

Λουκία: Η Στεφανία είναι πιο κοντά στις νευρώσεις της ηρωίδας που υποδύομαι εγώ, και εγώ πιο κοντά στη δική της ηρωίδα. Η Στεφανία έχει μια εξωστρέφεια στη ζωή της και απαιτεί πιο εύκολα όταν κάτι δεν της πηγαίνει καλά. Εγώ από την άλλη τα κρατάω μέσα μου, τα πνίγω, και μετά παθαίνω ψυχοσωματικά…

Στεφανία: Είναι τρομερά αναγνωρίσιμοι οι χαρακτήρες του έργου, οπότε όλοι μπορούν να ανακαλύψουν δικές τους ψυχώσεις μέσα από αυτούς.

7/ Τελικά, σύμφωνα με το έργο, ο πολιτισμένος τρόπος ζωής του δυτικού κόσμου είναι fake;

Λουκία: Δεν ξέρω αν είναι fake. Σίγουρα είναι ένας χρήσιμος ο τρόπος ζωής για ζεις καλά.

Στεφανία: Το συμπέρασμα που βγάζω τα τελευταία χρόνια είναι ότι ο Δυτικός Πολιτισμός δεν θέλει να γίνει καλύτερος ο κόσμος. Η επιστήμη, η ψυχολογία, η τεχνολογία έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, που θα μπορούσαμε να τιθασεύσουμε τα ενστικτώδη μας αισθήματα και να τα εκτονώσουμε σε ταλέντα και δημιουργικότητα. Αυτό συμβαίνει μόνο σε ένα ελίτ κομμάτι του κόσμου, παρόλο που έχουμε τα εφόδια για να κάνουμε ευτυχισμένη όλη την υφήλιο. Η γνώση μας θα μπορούσε να μεταφερθεί παντού και να είναι όλος ο κόσμος καλύτερος χωρίς τους θεούς της σφαγής στη μέση. Φαίνεται όμως ότι αυτό δεν τους εξυπηρετεί.

8/ Είμαστε όντως πανφάγοι; [*ατάκα από το έργο]

Στεφανία: Εφόσον έχουμε τα όπλα να αλλάξουμε και δεν το κάνουμε, είμαστε και πανφάγοι και εγωιστές. Θέλει αντίσταση σε προσωπικό επίπεδο. Επειδή ο άνθρωπος αρέσκεται στην σκοτεινιά και στην θλίψη, βγαίνει δύσκολα από αυτή την άσχημη συμπεριφορά του.

Λουκία: Πάντως, με βάση το έργο, ο Θεός της Σφαγής αποκαλύπτεται όταν ο ένας σταματάει να ακούει τον άλλον. Αν αποφασίσουμε να ακούμε τους γύρω μας χωρίς να μπαίνουμε στη διαδικασία απλά να απαντάμε κάτι, θα συνειδητοποιούμε καλύτερα τι μας συμβαίνει.

9/ Πότε μια παράσταση είναι επιτυχημένη; Όταν κόβει πολλά εισιτήρια;

Λουκία: Δεν είμαστε ηθοποιοί που θέλουν να παίζουν σε άδεια θέατρα, αλλά από την άλλη δεν κινούμαστε και με βάση τις παραστάσεις που θα κόψουν πολλά εισιτήρια. Δεν θα κάνουμε κάτι απλά και μόνο γιατί μπορεί να πάει καλά εμπορικά.

Στεφανία: Αν το δούμε από την πλευρά του κοινού, για μένα είναι επιτυχία όταν ο θεατής ξεχάσει τους ηθοποιούς που έπαιζαν στην παράσταση και επικεντρωθεί σε αυτό που ένιωσε. Οι ηθοποιοί συνήθως θέλουμε να μας θυμούνται και προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο εντυπωσιακοί γίνεται. Στον θεατή όμως πρέπει να μένει το συναίσθημα και να αφυπνιστεί μέσα από ένα καλό έργο. Να δει μέσα του πράγματα, να μιλήσει με τους φίλους του, να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με αφορμή την παράσταση, να αλλάξει κάτι από τη ζωή του. Δεν είναι το θέμα να θυμάσαι την παράσταση την επόμενη μέρα, το θέμα είναι να την ξεχάσεις και να ενεργοποιηθείς.

10/ Αγαπάτε ακόμη την Αθήνα;

Στεφανία: Αυτή η πόλη είναι περίεργη. Εξαρτάται κάθε φορά από ποια πλευρά την κοιτάς. Αν έρθεις στην Βουκουρεστίου είναι όλα υπέροχα. Αν κατέβεις όμως πίσω από την Ομόνοια, το πράγμα ασχημαίνει. Αγαπώ πολύ την πλευρά της που είναι δίπλα στη θάλασσα.

Λουκία: Εγώ μένω στο κέντρο και αγαπάω την Αθήνα. Μου αρέσει να την περπατάω, να μετακινούμε με το μετρό, να την ζω κανονικά. Με ενοχλεί όμως η κακή αισθητική. Και δεν εννοώ απαραιτήτως καλή αισθητική το πολυτελές ή το γκλαμουράτο. Με ενοχλεί η βρωμιά, η αγένεια. Αλλά είναι στο χέρι μας να κάνουμε την καθημερινότητά μας πιο όμορφη.

no comments
Share

Τάσος Μπιμπισίδης