LOADING

Follow me

Being Twenty Five
03/02/2017|KEIMENA

Being Twenty Five

Being Twenty Five

Όντας, 25 για κάποιο λόγο μια μικρή μελαγχολία σε διαπερνά. Για αυτά που πέρασαν, για εκείνα που έπονται κι ένα παρόν που απαντήσεις αναζητεί. Σε χρόνο γρήγορο σε τρέχει να ρυθμίσεις τις καταστάσεις, όπου η φυσική ροή των πραγμάτων απαιτεί χρόνο, ωστόσο η αίσθησις της αναγκαιότης είναι ανυπέρβλητα αξεπέραστη.

Οι αγαπημένοι μας αλλάζουν όπως κι εμείς.

Οι σκέψεις και οι στάσεις μας διαφοροποιούνται λιγότερο ή περισσότερο. Κάποιες φορές, ενυπάρχει ταυτόχρονα η ανάγκη να ξαποστάσουμε ενώ άλλες πορευόμαστε μονάχοι έως ώτου, εκείνα που κάποτε ονειρευτήκαμε ή φανταστήκαμε να έρθουν εις ύλην και πραγματικότητα. Με βαθιές ανάσες και πολλές υποχρεώσεις διαφεύγεις της εν λόγω οδού. Για πόσο όμως;

Υπάρχει κάποια συνταγή η μελαγχολία να κατευναστεί; Οι θύμησες των παιδικών χρόνων θα μπορούσαν να αποτελέσουν γέφυρα αγαστών στοιχείων που θα κρατήσουν το εσωτερικό παιδί μέσα μας σε περίοπτη θέση, στην προσπάθεια του να μας θυμίζει πως υπάρχουν λογιών λογιών παιχνίδια. Εκείνα για τα οποία έχουμε ανάγκη τους φίλους μας, άλλα που μπορείς να παίξεις με τυχαίες γνωριμίες κι αυτά που χρειάζεσαι μονάχα τον εαυτό σου. Ωστόσο, το καθένα έχει την χρησιμότητα του στις μελαγχολικές μας στιγμές.

Εσείς, τι ακριβώς πράττεται προκειμένου να ελαφρύνετε το άλγος;

-Όταν είναι πολύ δύσκολες οι μέρες και από γνήσιος τοξότης-optimist τα βρίσκω σκούρα, βάζω στην playlist Spice Girls και χορεύω!!!

-Διαβάζω βιβλία!

-Τονοτίλ και κρασάκι είναι η συνταγή! Βάζεις στην άκρη τα πάντα και συνεχίζεις, βρίσκοντας την δύναμη να τελειώσεις την δουλειά σου…

-Για να το πετύχεις αυτό, θα πρέπει να αποδεχτείς την μελαγχολία ως ένα κομμάτι του εαυτού σου, να την αγκαλιάσεις ως κάτι δικό σου και να ξέρεις ότι είναι εκεί… όσο προσπαθείς να το αποφύγεις και αρνείσαι να δεχτείς αυτήν την κατάσταση τόσο πιο δύσκολο θα είναι να το κατευνάσεις και θα σε ρίχνει περισσότερο.

-Η μουσική είναι ο πρώτος μηχανισμός άμυνας σε όλα!

-Είπα να πω τα μελομακάρονα, αλλά όλοι απαντούσαν με σοβαρότητα… οπότε να η απάντηση μου: βόλτες μακρινές, η θάλασσα και το ψάρεμα!

-Μιλάω με καλούς φίλους.

-Κλάμα, ένα δυνατό όπλο για τον άνθρωπο! Εξάλλου, όπως είπε και ο Γάλλος συγγραφέας Jean Giraudoux: «Αυτοί που κλαίνε συνέρχονται πιο γρήγορα από αυτούς που χαμογελούν».

-Έρωτα θέλει η ζωή, έρωτα! Και ύπνο…

-Ακούω ένα συγκεκριμένο αγαπημένο τραγούδι που μου κάνει παρέα σε αυτές τις στιγμές. Έπειτα, την βιώνω την μελαγχολία καθώς έτσι θεωρώ πως μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα με ρεαλισμό. Αν δεν γνωρίσεις κάτι δεν έχεις άποψη. Έτσι λοιπόν, αν δεν νιώσω κάτι πως θα ξέρω τι να κάνω για να αισθανθώ καλύτερα;

-Σίγουρα χαμόγελο και βλέμματα τόσο προς τα έξω να χορτάσει το μάτι χαρά αλλά και προς τα μέσα μας, μια ενδοσκόπηση! Βόλτες, θετικές σκέψεις, σκαλίσματα σε άλμπουμ για να θυμηθούμε τα ωραία μας νιάτα, μια ζεστή σοκολάτα στην παραλία με θέα τον Θερμαϊκό, να ενωθούμε με το υγρό μας στοιχείο. Τα ταξίδια μας, τα καρνάγια μας, τα φευγιά μας και οι γυρισμοί μας!

-Vitamin D! Hugs! Cup of Tea!


Υ.Γ

Σε μία φλόγα

Εναπόθεσα τους φόβους

Και τις επιθυμίες μου

Σαν της φύσηξα

Οι φόβοι γίναν καπνός

Έμεινε τώρα να προσπαθήσω για τις άλλες

Φιλί,

Χριστίνη

no comments
Share

Χρίστινα Αζοπούλου